De generaties voor ons hadden andere middelen om (familie)belevenissen levendig te houden.
Hier een mooi voorbeeld.
Het Volk van Nederland trok op,
naar ’t oude Delft, want zie
van Koning Willem Drie
Vader was voor een guldentje,
fijn op een ton gegaan
Maar tonnen vol met menschen,
kwamen voor zijn neus te staan
Een zwarte stoet trok langs hem,
’t was wel een droeve dag
Vooral voor Vader, die er zoo,
Vooral voor Vader, die er zoo,
geen sikkepit van zag
En ’s avonds zag de man geen kans,
naar huis terug te gaan
bleef fijn in Delft staan
Een paar vrouwtjes, hem bekend uit Dordt,
’n paar moedertjes van kroost
die zochten bij de ouwe heer,
die zochten bij de ouwe heer,
die lange nacht hun troost
Met zorg voor baby zwaar belast,
zat thuis hun and’re helft
En vader sportte met die twee,
den anderen morgenstond
Waar vader bijna een pak slaag,
voor dank en hulde vond
Hij houdt van ons ‘Oranjehuis’,
nog immer even zeer
Maar, doodgaan kunnen ze allemaal,
Maar, doodgaan kunnen ze allemaal,
hij gaat nooit kijken weer !
Toon te Veldhuis, 1937
Geschreven en getekend i.v.m. het gouden huwelijk van zijn ouders.
Het beschrijft een gebeurtenis in 1890.
Het chaotische beeld dat geschetst wordt klopt overigens. Wikipedia meldt het volgende:
"De bijzetting van de overleden koning op 4 december 1890 was erg ongeorganiseerd; zo stortte een tribune in en waren er te weinig koetsen en parkeerplaatsen, waardoor velen te laat waren in de kerk. Daarnaast was het steenkoud. Zonder enige waardigheid zou de kist al schommelend van de trappen de Koninklijke Grafkelder ingedragen zijn, waarna Willem III der Nederlanden zijn laatste rustplaats had bereikt."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten