Mank

Een tijdje terug schuifelde ik mank door de huiskamer. Een paar avonden ervoor was ik tijdens een disco iets te enthousiast te keer gegaan op de dansvloer, toen de gouwe-ouwe ‘Nightboat to Cairo’ werd gedraaid. Slechts met veel pijn en moeite kon ik nu nog ‘One step beyond’ zetten. Ach, het is natuurlijk ook ‘Madness’ om op je 47ste te doen of je nog achttien bent. De dokter constateerde dat ik spit had. Nou, als je dat hoort voel je je pas echt oud hoor! Wat een ‘Embarrassment’…

Maar inmiddels gaat het weer een stuk beter. Afgelopen weekend waren we met z’n drietjes in het Duitse wintersportplaatsje Winterberg. Er lag nog geen sneeuw, maar er was al wel sprake van een echt winters en kerstsfeertje.

Vlakbij het hotel was een rodelbaan. Het was een snelle baan van een paarhonderd meter, en Bastiaan durfde niet meteen alleen op zo’n rodelding. Dus propten we onszelf met z’n tweeën op zo’n karretje, lieten we ons naar boven leiden en suisden we erna met een rotgang naar benee. Lastig was wel dat ik de rem moest bedienen en dat die vooraan in het karretje, bij m’n zoon tussen zijn voeten zat. Dat viel nog niet mee; ik moest mezelf in allerlei bochten wringen om bij die rem te komen. Na een paar keer gezamenlijk te zijn afgedaald durfde Bastiaan gelukkig ook alleen op een rodelding. En toen hij de smaak eenmaal te pakken had, was er geen houden meer aan.

Ik vond het prima zo, want als ik nog een paar keer met die 'Kleine Rodeljongen' op zo'n ding gepropt had moeten afdalen, had ik me de dag erna weer als Manke Nelis gevoeld..